کلانتری سما گلستان:عدالت علی(ع)و رسالت حاکمان و زمامداران    روح الله کلانتری- کارشناس ارشد علوم سیاسی مقدمه: ادیان الهی وجوه مشترک فروانی  با هم دارند،  در برخی از ابعاد، اسلام با دیگر ادیان الهی و از  جمله مسیحیت در غرب تفاوت ماهوی دارد. روشن است دینی که انباشته از سنن غلط و خرافات اجتماعی بوده، و دستمایه ای برای توجیه منافع فردی، گروهی و طبقاتی باشد نه تنها پیشرفتی به بار نخواهد آورد، بلکه موجب انحطاط و عقب ماندگی خواهد شد. اما دینی که از معارف زلال الهی سرچشمه گرفته، و در پی ساختن جامعه ای تکامل یافته بوده، و انسان جایگاه اصلی را برای رسیدن به کمال دارا باشد، نه تنها موجب عقب ماندگی و انحطاط نیست، که خود، محرک و عامل پیشرفت، توسعه و تعالی است، و اسلام اینگونه است.هدف ما در این تحقیق بررسی شیوه های حکمرانی یکی از مهمترین شخصیتهای جهان اسلام یعنی حضرت علی (ع)  است.1-  عدالت: در تمام صفحات تاریخ نام امام علی(ع) همیشه همراه (عدل و عدالت) بوده و تمام نویسندگان و اندیشمندان مسلمان و غیر مسلمان، بر این باورند که حضرت علی (ع) به خاطر شدت عدالتش شهید شده و این ویژگی مهمی است.  در تعریف عدل آمده است: (العدل وضع کل شیء موضعه) و (اعطاء کل ذی حقه) عدل عبارت از اینکه هر چیز در جای خوش قرار بگیرد و هر ذی حقی به حق خود برسد. یعنی هر چیز و هر کس، به اندازه استحقاق و ظرفیتش بهره مند شود و به اندازه تواناییش کار انجام دهد. در راستای اجرای عدالت در نظام اجتماعی و سیاسی، امام علی  ابتدا از خود و یاران نزدیکش شروع کرده و این مهمترین ویژگی اوست. امام علی (ع) عدل را بر چهار شعبه  می داند. برفهمی ژرف نگرنده و دانشی پی به حقیقت برنده و نیکو دا